Blog: De sleutel tot succes ben je zelf

Ambitie aanpassen aan je vermogen
Wanneer je geen goede stem en geen klankgevoel hebt, wordt je zangles geen succes. Zonder balgevoel is voetbal weinig aan. Maar op één of andere manier vinden wij bijna allemaal dat we moeten kunnen paardrijden. Terwijl maar een heel klein percentage gevoel of talent heeft. Daar komt voor ons paardenmensen dus een groot stuk verantwoordelijkheid om de hoek kijken.
Bij zangles of voetbal kan je weinig anders dan jezelf, het instrument of de bal de schuld geven. Je hebt ook niet te maken met een ander levend wezen. Bij een paard kan je echter altijd zeggen: ik heb zelf alles goed geprobeerd, maar het ligt aan het paard, het zadel, de bodem, het slechte weer of een spannende omgeving. Vergeet echter niet dat jouw paard spiegelt hoe goed jij zelf bent! Wij ruiters zouden veel meer onze ambities moeten aanpassen aan ons eigen vermogen en talent. We proberen met duizend man de top te halen, maar daarvan halen slechts tien getalenteerden het. En dan roepen we met de andere 990 dat de top het allemaal niet goed doet.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf
Wanneer ik kijk naar topruiters, zie ik dat ze weinig commentaar op elkaar hebben. In grote lijnen willen ze allemaal hetzelfde, ze hebben respect voor elkaar en overleggen met elkaar. Toch hebben veel mensen die zelf de top niet gehaald hebben enorm veel commentaar op onze toppers, en dat is erg jammer. De instelling die ik op social media vaak voorbij zie komen, is dat de topruiters het hoe dan ook niet goed doen. Zelfs op de mooiste foto’s worden nog negatieve dingen gezocht, of zelfs ervan gemaakt. Met zo’n instelling vind ik dat je nooit kunt leren. Daarbij staan topruiters altijd bloot aan publiek op de meest moeilijke en kwetsbare momenten, namelijk in de wedstrijdring. En wees eerlijk, hoe veel van je eigen proeven zijn een toonbeeld van hoe je zelf wil dat het gaat? Het is een hele kunst om in de ring dat voor elkaar te krijgen wat je zelf het liefst laat zien!

Klassiek of antiek?
We zouden niet moeten kijken naar of we iets goed of slecht vinden, maar veel meer moeten kijken: wat zien we hier? En we moeten geen appels met peren gaan vergelijken, zoals plaatjes van veertig jaar terug vergelijken met ons huidige moderne topsportpaard. Ook zie ik vaak de gedachtegang: als het klassiek is, is het goed. Maar bedenk je dan: hebben we het over klassiek of over antiek? Als ik bijvoorbeeld kijk naar afbeeldingen of foto’s van oude officieren uit de cavalerie, zie ik veel open monden, weggedraaide ogen en weggedrukte ruggen. Maar omdat dat volgens velen ‘klassiek’ is, zetten mensen eronder; ‘werd er nu nog maar zo gereden, wat een blije paarden!’

Laten we eens ophouden om mensen vanaf foto’s te beoordelen. Daarop kan je niet baseren of iets slecht rijden of zelfs dierenmishandeling is. Het lijkt vaak wel of we alleen maar kijken of we op foto’s van onze moderne sportpaarden negatieve dingen kunnen vinden. Een foto van een moment waarop een ruiter net een ophouding maakt en zijn paard iets terug vraagt, is nooit mooi.

Laten we wél gaan kijken naar wat bepaalde ruiters, stromingen of periodes in de geschiedenis ons hebben gebracht, daar kunnen we namelijk veel van leren. Als je serieus wilt rijden, óf een oordeel wil hebben over een ander, vind ik dat je alle oude boeken moet kennen, om te weten hoe ze het vroeger deden. Maar lees die boeken met de kennis van nu. Ook ik haal vaak nog ideeën of concepten uit de oude boeken, maar de hedendaagse uitvoering is anders. Er is sprake van voortschrijdend inzicht, net zoals we tegenwoordig ook geen stoomtreinen meer maken, maar moderne intercity’s hebben. Dat wil niet zeggen dat de stoomtreinen toen slecht waren, maar onze kennis en materialen is inmiddels wél verbeterd. Dat is in de paardensport net zo. Daarom moeten we die oude boeken niet te letterlijk nemen en aan de hand daarvan prediken.

Ik hang niet graag iets op aan ‘klassiek’ of ‘niet klassiek’ rijden, zet niet graag dingen in een hokje. Klassiek is prima, maar laten we wel het voortschrijdend inzicht in acht nemen. Om jezelf en je kennis te ontwikkelen moet je open-minded zijn, en niet elkaar op internet met oogkleppen op afzeiken. We zitten te veel op onze eigen eilandjes. We zouden meer moeten kijken naar wat we van elkaar kunnen leren: tien weten samen meer dan één.

Onze hedendaagse helden verdienen meer respect, we zouden ze meer moeten eren, in plaats van op ze zeuren. En laten we meer kijken hoe de paarden eruit zien en zich gedragen. Als een hengst vol in de bespiering en kalm door een ring gaat, dan gaat er structureel toch iets goed, anders zag hij er niet zo uit. Ook al gaat het op dat moment misschien even niet. Zien we een paard arm bespierd, dof en stijf door de baan gaan, dan kunnen we concluderen dat er structureel iets beter kan. Ook al gaat alles best goed op dat moment.
Huidige helden zijn de klassieke helden van de toekomst

We kunnen met z’n allen een voorbeeld nemen aan onze huidige topruiters. Zij deinzen niet terug voor een stuk voortschrijdend inzicht, maar maken daar zelfs aan alle kanten gebruik van. Als professionele ruiter blijf je ontdekken hoe iets het beste werkt voor je paard, en blijf je niet kijken naar iets wat 400 jaar geleden geroepen is. Nergens worden paarden beter gemonitord dan daar. In de topsport kom ik weinig paarden tegen met bijvoorbeeld grote problemen in de rug, hals of met artrose. In de amateursport helaas des te meer.
Daar zie ik veel meer problemen, en ook zie ik dat daar – in tegenstelling tot in de topsport – problemen vaak ook niet worden herkend. Ik weet zeker dat wanneer de topruiters van toen, die al onze dressuurhandboeken hebben geschreven, onze huidige toppers aan het werk zouden zien dat ze zeggen: ‘Wat hebben jullie dat góed gedaan! Jullie hebben de dressuur naar een hoger level gebracht!’

Ontwikkel jezelf
Kennis en ervaring opdoen blijft altijd de sleutel tot succes. Wij ruiters zijn áltijd zelf degenen waar het probleem ligt, en hebben zelf in de hand of we ons paard verbeteren of niet. Of we nu veel of weinig talent hebben: het tot ons nemen van kennis, open staan voor nieuwe ontwikkelingen, het verdiepen in hoe ons paard ‘werkt’, samenwerken, respect hebben voor ons paard en elkaar, het opdoen van ervaring én het uitwisselen van deze ervaring vind ik voor ons allemaal een absolute must. Dat was voor ook ons de drijfveer om Dressage2Learn op te richten, dé tool om je paardenkennis mee te vergroten en een betere ruiter te worden!

Wil je meer weten over Dressage2Learn, klik hier.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *